Planową także systematyczną rejestrację kandydatów do wyjazdu, przewidzianą wewnątrz układzie na trudne dni odkąd 15 października do 1 grudnia 1944 r., rozpoczęto 28 grudnia 1944 r. plus zrazu objęła tylko Wilno, natomiast formalnie zakończyła się 11 marca 1945 r. Dopiero w środku styczniu także lutym udało się wprowadzić w życie nowe punkty rejestracyjne położone na terenach wiejskich również w środku małych miastach pozycja Wilnem. Obie strony uzgodniły, że wpis będzie kontynuowana na wskroś dwójka miesiące od czasu pierwszego dnia zapisów. Do 10 marca 1945 z szacowanej na 103 tys. polskiej ludności Wilna zarejestrowało się 102.348 osób, to znaczy więcej niż 99%. Poza Wilnem do 15 marca 1945 r. zarejestrowało się zaledwie 58.636 osób. Strona polska podejmowała gorączkowe zabiegi o prolongatę akcji, iżby nie zgodzić się do przerwania rejestracji. Rozmowy ministra Modzelewskiego z Ludowym Komisarzem Spraw Zagranicznych LSRR Rotomskisem przeprowadzone do wnętrza Moskwie przyniosły rozszerzenie akcji przesiedleńczej do 1 sierpnia 1945 r. Wznowiono w środku związku z tym rejestrację dodatkowo rozszerzono agitację na kwestia wyjazdów do Polski. 1 czerwca 1945 r. wartość zarejestrowanych osób wyniosła 341 tys. Do Polski wyjechało jednakże niewielu – do 1 czerwca zaledwie 27.030 osób. Terminy zakończenia rejestracji plus przesiedlenia wcześniejszy wciąż przesuwane wewnątrz czasie. W Wilnie, Nowych Święcianach, Podbrodziu wpis ondulacja do 19 czyli 20 września 1945 r., w środku Ignalinie do 30 września. Bilans cyfrowy przesiedlenia pozostaje niejasny. Według jednych spisów do 1 grudnia zarejestrowano na wyjazd do Polski 350.432 osoby, jakkolwiek przesiedlono – 66.408 osób. Inne dokumenty wskazują, że do 31 grudnia zarejestrowano ostatnim tchem 341.974 osoby, i przesiedlono 73.050. Pod mat 1945 r. w środku wyniku rozmów polsko-litewskich, podpisano 10 grudnia 1945 r. sprawozdanie uzupełniający do układu z 22 września 1944 r. Ostateczny wygaśnięcie umowy zakończenia akcji przesiedleńczej wyznaczono na 15 czerwca 1946 r. Nowa wpis rozpoczęła do wnętrza marcu 1946 r. W okresie od czasu 20 marca do końca maja zarejestrowano 51.683 osoby. W wyniku starań polskich na początku czerwca po razu jednego świeżo miniony przedłużono rejestrację, rejestrując do połowy czerwca 1946 r. dalszych 9.990 osób. Ogółem do 1 lipca 1946 r. wewnątrz LSRR zarejestrowano 382.364 osoby, z których przesiedlono 158.540. Sumarycznie w środku toku całej akcji zarejestrowało się na wyjazd do Polski 383.135 osób (wedle innych danych 379.498 osób), natomiast wyjechało 197.156 (wedle innych danych 171.158 osób), lub z trudem 45,1% (czy też 51,5%) chętnych do wyjazdu. Dla Wilna odsetki wyjeżdżających sięgnął 80%, aliści na rzecz dawnego województwa wileńskiego 31,3%, oraz na rzecz tzw. Litwy Kowieńskiej, gdzie władze litewskie w szczególności stanowczo hamowały migrację, wyjechało zaledwie 8,3% ludności polskiej. Jesienią 1946 r. opiekun Jan Szkop próbował przeciągnąć operację przesiedlenia, bez rezultatu – Litwini nareszcie uznali przesiedlenie zbytnio zakończone również zlikwidowali polskie placówki ewakuacyjne. Ostatnie transporty, tzw. likwidacyjne, odeszły wewnątrz listopadzie także grudniu 1946 r. Strona polska oceniała, że wciąż pozostawało na Litwie 219 tys. Polaków. W rzeczywistości pozostało ich 208.330 z tego 16.646 na Litwie Kowieńskiej[1].W samym Wilnie zarejestrowano do wyjazdu 111 341 osób, z tego wyjechało wg. strony litewskiej 89.596, zaś wg. danych polskich 90.630 osób. W mieście pozostało nareszcie 21.745 (wg. danych litewskich) to znaczy 20.711 (wg. danych polskich) osób narodowości polskiej.
Władze powojennej sowieckiej Litwy uprzedni zainteresowane zmniejszeniem udziału Polaków w środku zaludnieniu Wilna również maksymalnym wyjazdem wykształconej części ludności polskiej.
Litwini nastawieni byli z kolei na zminimalizowanie odpływu ludności wiejskiej, zarówno posiadaczy gospodarstw rolnych, w charakterze plus robotników rolnych. Obawiali się wyludnienia niektórych rejonów także spadku produkcji rolniczej plus powstania na tym terenie sytuacji "ziemi bez ludzi". Aby umotywować swoją "strategię przesiedleńczą" przy względem politycznym, władze litewskie stworzyły ideologię, według której na obszarze Litwy nie było w życiu polskiej ludności zaś wyłącznie "spolonizowani Litwini". Postanowiono wobec tego wyprzedzić do porządku dziennego ponad sprawą osobistego samookreślenia się narodowościowego przedstawicieli tamtejszej ludności. Żądanie wykazania się dokumentami potwierdzającymi polską przynależność państwowa blokowało prawdopodobieństwo wyjazdu przede wszystkim osobom z ludności wiejskiej, nie posiadającym w szeregu przypadków żadnych dokumentów. Podobne znaczenie miało domaganie się odkąd zarejestrowanych do wyjazdu, w przeciwieństwie umowie z 1944 r., zapłacenia zaległych podatków lub uiszczenia świadczeń do wnętrza naturze. Litwini stosowali groźby wobec rejestrujących się Polaków, strasząc ich aresztowaniami, represjami czy też deportacjami. Poddano lituanizacji osierocone, pozostawione na Litwie dzieci polskie.
Przebiegowi operacji przesiedleńczej towarzyszyły prześladowania członków polskiego podziemia, zaś zwłaszcza żołnierzy Armii Krajowej, których duża wartość w dalszym ciągu do wnętrza 1944 r. trafiła do uwięziony również obozów radzieckich. Ich życie był istotnym czynnikiem wpływającym na postawy ludności polskiej oraz jej podatność na apele władz polskich o zgłaszanie się do wyjazdu. Przedmiotem represji, których ekstremum przypadła na grudzień 1944 r., była populacja cywilna, zwłaszcza wewnątrz Wilnie. Złowrogi istota miały radzieckie represje dotykające pracowników urzędów polskich pełnomocników, zaś zwłaszcza uwięzienie plus skazanie zbyt realizacja podziemną głównego pełnomocnika w środku Wilnie Stanisława Ochockiego.